Honoris Causa

Urodził się 10 czerwca 1922 roku w Niedrzakowie. Ukończył studia w 1953 roku w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie. Od 1971 r. związany z bydgoską Filią Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Był jednym z twórców Wydziału Rolniczego i pierwszym demokratycznie wybranym rektorem w kadencji 1981-1984. Zainteresowania naukowe prof. Grabarczyka koncentrowały się na zagadnieniach związanych z gospodarką wodną gleby i roślin oraz na technikach i efektach nawadniania roślin polowych. Zmarł 16 listopada 2003 roku.

Urodził się 29 listopada 1932 roku w Wągrowcu. W 1954 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. Pracował w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Swadzimiu, a od 1962 r. w Katedrze Szczegółowej Uprawy Roślin WSR w Poznaniu. Na macierzystej uczelni pełnił wiele ważnych funkcji, do prorektora włącznie. W swojej  działalności naukowej bada uwarunkowania biologiczne i agrotechniczne roślin uprawnych, szczególnie kukurydzy, oraz wpływ czynników środowiskowych i agrotechnicznych na wielkość i jakość plonu oraz efektywność ekonomiczną produkcji tej rośliny.

Urodził się 28 grudnia 1913 roku w Warszawie. W 1948 r. ukończył studia na Wydziale Rolnym w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Od września 1971 roku związany z bydgoską Filią Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Przez 20 lat budował i wspomagał Wydział Zootechniczny uczelni. Prof. Załuska koncentrował swoje zainteresowania naukowe wokół hodowli i genetyki owiec i koni. Jako pierwszy w Polsce przeprowadził badania nad użytkowym krzyżowaniem owiec. Rozwinął badania analityczno-rodowo­dowe oraz badania nad spokrewnieniem pogłowia stadnin mazurskich konia wielkopolskiego. Zmarł 20 lipca 2014 roku.

Urodził się 5 stycznia 1934 r. w Zatorze. Ukończył studia na Wydziale Zootechnicznym Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie. Kieruje Ka­tedrą Drobiarstwa na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. W działalności prof. Farugi zaznaczają się trzy główne kierunki badawcze: racjonalizacja żywienia drobiu, wydajność i użytkowanie krajowych odmian gęsi oraz hodowla i technologia wychowu i chowu indyków. Przyczynił się do doskonalenia wartości hodowlanej i użytkowej drobiu metodami genetyki populacji, określenia wpływu żywienia na cechy reprodukcyjne i mięsne drobiu. Razem z zespołem wyhodował indyki wama. Uchronił też przed wyginięciem rodzimą gęś biłgorajską. Zmarł 30 października 2018 roku.

Urodził się 18 marca 1921 r. w Krakowie. W latach 1941-44 był żołnierzem AK Lwów. Studia rozpoczęte w 1939 roku na Politechnice Lwowskiej ukończył w 1946 roku w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1945-1947 pracował w AGH w Krakowie. W 1947 r. przeniósł się do Bydgoszczy. Pracował w kierownictwie Zakładów Energetycznych i jako nauczyciel w technikach zawodowych. Współtworzył Wieczorową Szkołę Inżynierską w Bydgoszczy, gdzie pracował do 1957 roku, następnie w latach 1954-1991 – na Politechnice Krakowskiej. Był uznanym naukowcem w dziedzinie obróbki skrawaniem i narzędzi. Zmarł 5 marca 2008 roku.

Urodził się 2 stycznia 1927 r. w Postawach na Wileńszczyźnie. W 1950 roku ukończył ówczesną Szkołę Inżynierską w Poznaniu, a następnie w roku 1955 Politechnikę Poznańską. Pracę naukową na stanowisku asystenta rozpoczął już w 1950 roku w Katedrze Silników Spalinowych u prof. Bolesława Orgelbranda. Z Poznaniem i Politechniką Poznańską związał całą swoją karierę zawodową, naukową i działalność społeczną. Pełnił tam funkcję prorektora ds. nauki (1968-1972), rektora (1972-1981) i dyrektora Instytutu Maszyn Roboczych (1972-1980). Był wybitnym specjalistą z zakresu budowy i eksploatacji maszyn.
Zmarł 29 października 2010 roku.

Urodził się 1 stycznia 1926 roku w Puławach. W czasie wojny wyróżnił się bohaterską działalnością patriotyczną. W 1951 roku ukończył Wydział Rolniczo-Leśny Uniwersytetu w Poznaniu. Od 1969 roku pracował w Zamiejscowym Oddziale Wydziału Rolniczego Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, przekształconym w byd­goską Filię WSR. Tworzył od podstaw Katedrę Szczegółowej Uprawy Roślin.Profesor Sypniewski był wybitnym znawcą hodowli i uprawy roślin pastewnych, w tym głównie strączkowych, twórcą bydgoskiej szkoły naukowej uprawy roślin. Zmarł 4 marca 2009 roku.

Urodził się 5 grudnia 1948 roku w Guźlinie. Absolwent ówczesnej Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (1971). Kierował Katedrą Agrotechnologii i Zarządzania Produkcją Rolniczą Wydziału Kształtowania Środowiska i Rolnictwa Uni­wersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Był wybitnym specjalistą z zakresu uprawy roślin zbożowych i oleistych. Pod kierunkiem profesora Budzyńskiego powstała szkoła naukowa, w której stworzono podstawy nowoczesnej uprawy rzepaku i zbóż ozimych w północno-wschodniej Polsce. Zmarł 6 września 2018 roku.

Urodził się 7 grudnia 1938 roku w Smolarach. Jest absolwentem Wydziału Maszynowego Politechniki Gdańskiej z 1961 roku. W 1966 roku rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej. Pełnił funkcję rektora uczelni w kadencji 1990-1993. Zainteresowania naukowe prof. Szali dotyczą problematyki badań zmęczeniowych materiałów i konstrukcji oraz zagadnień konstrukcji maszyn i urządzeń. Jest twórcą oryginalnych metod programowanych badań trwałości zmęczeniowej elementów konstrukcyjnych oraz oryginalnych hipotez sumowania uszkodzeń zmęczeniowych.

Urodził się 10 października 1936 w Stuttgarcie. Jest specjalistą od katalizy heterofazowej i chemii powierzchni. Dyplom z fizyki uzyskał w 1961 roku na Uniwersytecie w Stuttgarcie. Pracował w Uniwersytecie Technicznym w Monachium, gdzie w 1965 roku uzyskał stopień doktora. Jego najbardziej znane prace dotyczyły określenia szczegółowych mechanizmów molekularnych reakcji mających miejsce podczas katalizy heterogenicznej. W trakcie swoich badań odkrył istnienie reakcji oscylacyjnych na powierzchni platyny i przy pomocy elektronowego mikroskopu skaningowego wykonał jako pierwszy obrazy oscylacyjnych zmian na powierzchni, które były dowodem na zachodzenie tych reakcji. Profesor Ertl jest laureatem wielu nagród naukowych. W dniu swoich 71. urodzin, otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za badania procesów chemicznych zachodzących na powierzchni ciał stałych.

Urodził się 10 marca 1938 we Lwowie. Ukończył w 1963 studia na Wydziale Zootechnicznym Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. W 1989 otrzymał tytuł profesora nauk rolniczych. Od lat 60. zawodowo związany z krakowskim Instytutem Zootechniki.. W 2002 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. Był przedstawicielem nielicznej grupy naukowców europejskich łączących badania z zakresu zastosowań określonych modeli matematycznych z potrzebami praktycznej hodowli zwierząt gospodarskich. Stworzył polski model doskonalenia genetycznego zwierząt z wykorzystaniem nowoczesnych technik informatycznych. Był autorem lub współautorem stosowanych w Polsce metod oceny wartości hodowlanej trzody chlewnej w zakresie jej wszystkich cech użytkowych. Posiada istotny dorobek z zakresu wykorzystania osiągnięć genetyki molekularnej w praktycznej hodowli. Za zasługi na rzecz rozwoju nauk rolniczych w Polsce został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem "Honoris Gracia" , a także wieloma innymi medalami i wyróżnieniami. Zmarł 2 września 2014 r.

Profesor Jerzy Ziółko urodził się29 listopada 1934 roku w Radomiu. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PG, tytuł mgr. inż. budownictwa uzyskał w specjalności konstrukcje budowlane i inżynierskie. Pierwszym zakładem pracy prof. Ziółki było Poznańskie Przedsiębiorstwo Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych MOSTOSTAL, gdzie był zatrudniony początkowo jako inżynier budowy, później jako główny inżynier Kierownictwa Grupy Robót w Gdańsku (do 1963 roku). Jednocześnie pracował na macierzystej uczelni jako asystent techniczny w Katedrze Budownictwa Stalowego. Od 1963 roku do 2005 roku związany był z PG, piastując stanowiska od starszego asystenta do profesora zwyczajnego. W tym czasie pełnił na uczelni funkcje m. in.: dyrektora Instytutu Budownictwa Lądowego, prodziekana ds. kształcenia, a następnie ds. nauki, kierownika Katedry Konstrukcji Metalowych, redaktora Publikacji Naukowych Wydawnictw PG, był również członkiem Senatu uczelni. Od 1998 roku wykładał jednocześnie i wykłada do dziś na Wydziale Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Uniwersytetu Techniczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy. Jerzy Ziółko jest autorem 184 publikacji (w tym indywidualnym autorem czterech książek i współautorem 10), na konferencjach naukowych w kraju wygłosił 119 referatów, a na konferencjach za granicą 37 referatów.

Urodził się 17 lipca 1958 r. w Bydgoszczy. W roku 1981 r. ukończył studia na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, w roku 1999 studia podyplomowe z zakresu finansów i marketingu w Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. 21 stycznia 1983 r. podjął pracę w PESA Bydgoszcz SA, wówczas jeszcze Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego, początkowo na stanowisku samodzielnego pracownika, specjalisty, poprzez głównego specjalistę ds. ekonomicznych – aż do dyrektora generalnego – prezesa zarządu. Od 1997 r. jest członkiem zarządu firmy, natomiast 5 sierpnia 1998 r. powołany został do pełnienia funkcji prezesa PESY. Pod jego kierownictwem firma dokonała niespotykanej na skalę krajową trudnej transformacji upadających Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego na samodzielnego lidera w zakresie produkcji pojazdów szynowych, jednego z najbardziej innowacyjnych przedsiębiorstw produkcyjnych w kraju. Tomasz Zaboklicki jest uznawany przez specjalistów z branży kolejowej za głównego twórcę rynkowego sukcesu firmy Pesa Bydgoszcz SA. Nagrody i wyróżnienia indywidualne uzyskane dotychczas przez doktora honoris causa UTP Tomasza Zaboklickiego.

Emerytowany Profesor Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach. Jest twórcą i wieloletnim kierownikiem Katedry Gleboznawstwa i Chemii Rolniczej tej uczelni. Kontakty naukowe, staże i wizyty Prof. Kalembasy w wielu ośrodkach w kraju i za granicą (Szwecja, USA, Wielka Brytania, Niemcy, Rosja) przyczyniły do pogłębienia i rozszerzania Jego wielokierunkowej wiedzy. Jest autorytetem w zakresie badań gleboznawczo-środowiskowych nad procesami fizycznymi i chemicznymi w ekosystemach rolniczych i przyrodniczych. Dzięki Jego pracom naukowym znacząco została poszerzona wiedza, m.in. o możliwościach bezpiecznej dla środowiska glebowego utylizacji odpadów organicznych w przestrzeni rolniczej i przyrodniczej. Dorobek naukowy Prof. Kalembasy obejmuje blisko 500 opracowań naukowych. W tej liczbie znajduje się 372 oryginalnych prac twórczych i kilkanaście monografii. Profesor jest promotorem 14 prac doktorskich, autorem lub współautorem ośmiu podręcznikó i skryptów, twórcą 8 patenetów oraz kilkudziesięciu recenzji wniosków o tytuł i stopnie naukowe. Jego dokonania naukowe znalazły uznanie w krajowym środowisku naukowym i gopospodarczym, czego wyrazem są liczne odznaczenia państwowe, resortowe, regionalne i uczelniane, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Urodził się w 1953 r. W 1977 r. ukończył studia wyższe na Wydziale Zootechnicznym ówczesnej Akademii Rolniczej w Poznaniu. Od tamtego czasu kariera zawodowa Profesora jest związana z tą jednostką naukową. W 1984 r. decyzją Rady Wydziału Zootechnicznego AR w Poznaniu otrzymał stopień naukowy doktora nauk rolniczych w dyscyplinie zootechnika, specjalizując się w żywieniu zwierząt i paszoznawstwie. W 1996 r. uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego, a następnie w roku 2003 tytuł naukowy profesora. Przez ponad 40 lat życia zawodowego zajmował się problematyką żywienia zwierząt, w szczególności drobiu. Jest uznanym autorytetem z tego zakresu w kraju i za granicą. Podejmowane przez Profesora problemy badawcze miały utylitarny charakter dla przemysłu paszowego i polskiego rolnictwa. Do najważniejszych osiągnięć należą m.in. opracowanie wdrożenia produkcji pasz pełnoporcjowych dla drobiu, prace dotyczące struktury komponentów paszowych, wdrażanie nowych komponentów paszowych, ich uszlachetniania i wzbogacania w celu poprawy strawności i wykorzystania oraz koordynowanie prac nad „bezpieczeństwem białkowym kraju”. Jest autorem i współautorem ponad 300 opracowań naukowych, w tym 100 oryginalnych prac twórczych opublikowanych w najbardziej renomowanych czasopismach naukowych, ponad 10 podręczników oraz szeregu monografii i opracowań popularnonaukowych dla praktyki rolniczej. Zrealizował szereg projektów badawczych pozyskanych drogą konkursową 9 krajowych, 2 finansowane w ramach Programu Ramowego Unii Europejskiej. Prof. dr hab. inż. Andrzej Rutkowski uczestniczy w pracach Polskiego Towarzystwa Żywieniowego i Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego, Międzynarodowego Towarzystwa Fizjologii Żywienia. Był ekspertem ds. Ustawy o Środkach Żywienia Zwierząt i członkiem Komisji ds. paszowych przy Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Od 2003 r. nieprzerwanie jest Prezydentem Polskiego Oddziału Światowego Stowarzyszenia Wiedzy Drobiarskiej. Profesor to postać o wybitnych cechach organizacyjnych kierująca Katedrą Żywienia Zwierząt i Paszoznawstwa Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu i stacją doświadczalną żywienia zwierząt w Gorzyniu wykreował swoistą międzynarodową szkołę nauk o żywieniu zwierząt i wypromował kadrę naukową. Profesor Andrzej Rutkowski zmarł 13 stycznia 2020.

Urodził się 14 października 1951 roku w Przybranowie (województwo kujawsko-pomorskie, powiat aleksandrowski), w rodzinie o wieloletniej tradycji patriotycznej, od pokoleń zamieszkałej na Kujawach. W roku 1969 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Nieszawie. W roku 1974 pod kierunkiem profesora Antoniego Basińskiego z Uniwersytetu Stefana Batorego, a później z UMK ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskując tytuł magistra chemii na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii. Przez cały okres swojej wieloletniej pracy zawodowej był związany z kierowaną obecnie przez niego firmą SOLBET oraz produkowanym betonem komórkowym. Po ukończeniu studiów w 1975 roku został zatrudniony w Przedsiębiorstwie Przemysłu Betonów „Prefabet” Solec Kujawski (obecnie SOLBET) poczynając od stanowiska kierownika działu produkcji. W latach 1980-1981 był etatowym działaczem i równocześnie przewodniczącym Komisji Zakładowej ruchu społecznego Solidarność. W wyniku represji stanu wojennego przez okres kilku miesięcy pracował na stanowisku fizycznym. W połowie 1982 roku zaproponowano mu stanowisko mistrza w dziale energetycznym. W latach 1982-1984 ukończył dwuletni kurs i zdobył wszelkie kwalifikacje dozorowe i eksploatacyjne do pracy w różnego rodzaju wydziałach energetycznych

Prof. zw. dr hab. inż. Ryszard Tadeusiewicz urodził się 5 maja 1947 r. w Środzie Śląskiej. W 1971 roku ukończył z wyróżnieniem studia wyższe na Wydziale Elektrycznym Akademii Górniczo Hutniczej. Dodatkowo studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie, na którym potem okresowo pracował jako profesor i kierownik Zakładu Biocybernetyki oraz Zakładu Biostatystyki i Informatyki Medycznej. Przeszedł ponadto gruntowne studia w zakresie metod matematycznych i informatycznych w ekonomii, uzyskując w efekcie pełne prawa profesora Akademii Ekonomicznej (obecnie Uniwersytetu Ekonomicznego) w Krakowie. Od kwietnia 1971 roku całkowicie poświęcił się pracy naukowej związanej z biocybernetyką, automatyką i informatyką, osiągając kolejno w 1975 roku stopień naukowy doktora, w 1981 roku - doktora habilitowanego, w 1986 roku - profesora, a w 1991 roku - profesora zwyczajnego nauk technicznych wszystkie w AGH.

J. K. Kowal urodził się 25 lipca 1949 roku w Krakowie. Jest absolwentem krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej. Dyplom mgr. inż. automatyka otrzymał w 1973 roku. W 1982 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych, natomiast w roku 1990 – doktora habilitowanego. W 1996 roku uzyskał tytuł naukowy profesora, a w 2000 roku został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego.

Pełnił liczne funkcje kierownicze w macierzystej Uczelni. W latach 1994–2015 był kierownikiem Katedry Automatyzacji Procesów, w 1990 roku powołany na prodziekana Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych. W latach 1992-1996 pełnił funkcję prodziekana, następnie dziekana – w latach 1996-1999 i 2005-2012 - Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki. W 1999 roku mianowany na prorektora ds. nauki, natomiast w latach 2002-2005 pełnił funkcję prorektora ds. badań naukowych AGH. Od 1996 r. był członkiem Senatu AGH, przewodniczył Senackim Komisjom ds. Statutowo-Regulaminowych oraz Senackiej Komisji ds. Pracowniczych. Był członkiem Rady Związku Uczelni „InnoTechKrak”. Pełnił funkcję przewodniczącego Rektorskiej Komisji ds. Polityki Kadrowej.

W latach 2005-2012 przewodniczył Kolegium Dziekanów Wydziałów Mechanicznych Polskich Uczelni Technicznych, aktualnie jest honorowym przewodniczącym tego Kolegium. W 2012 r. został wybrany na członka Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, gdzie pełnił funkcję sekretarza, a następnie wiceprzewodniczącego Zespołu VI Nauk Technicznych. Od 2019 r. jest członkiem Rady Doskonałości Naukowej oraz przewodniczącym Zespołu II Nauk Inżynieryjno-Technicznych.

Zainteresowania badawcze prof. Janusza Kowala osadzone są w przestrzeni rozwiązań problemów naukowych wibroakustyki, sterowania w układach mechanicznych, dynamiki maszyn, sterowana drganiami. Jest autorem ponad 200 artykułów naukowych opublikowanych w prestiżowych czasopismach, 10 monografii oraz dwutomowej pozycji Podstawy automatyki, a także 14 patentów.

Do najważniejszych osiągnięć naukowych należy zaliczyć pionierskie opracowania z zakresu metod aktywnych redukcji drgań zakłócających prawidłowe funkcjonowanie urządzeń. Efektem tychże prac są oryginalne rozwiązania konstrukcyjne, które znalazły zastosowanie w praktyce. Jest promotorem 11 zrealizowanych rozpraw doktorskich, recenzentem wielu postępowań doktorskich, habilitacyjnych i wniosków o nadanie tytułu profesora. Kierował 15 projektami badawczymi finansowanymi ze środków KBN, MEIN, NCN i NCBR. Utrzymuje i rozwija szeroką współpracę z wieloma liczącymi się ośrodkami naukowymi.

Profesor Janusz Kowal jest członkiem wielu organizacji i komitetów naukowych, m. in.: Board of Directors amerykańskiego International Institute of Acoustic and Vibration, Komitetu Mechaniki PAN Komitetu Budowy Maszyn PAN (w latach 2016-2020 pełnił funkcję przewodniczącego), a także Akademii Inżynierskiej w Polsce. Pracował na rzecz Regionalnego Komitetu Sterującego przy Marszałku Województwa Małopolskiego, był Przewodniczącym Centrum Zaawansowanych Technologii w Małopolsce, członkiem Zespołu ds. Nagród Premiera.

Za działalność na rzecz nauki i gospodarki uzyskał liczne odznaczenia państwowe i międzynarodowe, m. in.: Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Prezydenta Republiki Słowacji.

Jest doktorem honoris causa politechnik: Lubelskiej, Śląskiej, Świętokrzyskiej, Białostockiej oraz Bydgoskiej, a także profesorem honorowym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

M. Harat urodził się 9 sierpnia 1958 roku w Libiążu w woj. małopolskim. W 1977 roku ukończył klasę o profilu matematyczno-fizycznym w Liceum Ogólnokształcącym w Chrzanowie (woj. małopolskie). W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, które ukończył z wyróżnieniem w 1983 roku. Po ukończeniu stażu klinicznego oraz stażu w jednostce wojskowej w 1985 roku rozpoczął pracę w Klinice Neurochirurgii Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi pod kierunkiem prof. dr. hab. n. med. Andrzeja Radka. Specjalizację z neurochirurgii uzyskał w 1990 roku. Tytuł doktora nauk medycznych uzyskał w 1988 roku, tytuł doktora habilitowanego w 1997 roku, a tytuł profesora – w 2002 roku. 
Od 1994 do 2019 roku prowadził Klinikę Neurochirurgii w 10. Wojskowym Szpitalu Klinicznym w Bydgoszczy. W latach 2004–2022 pracował na Wydziale Nauk o Zdrowiu Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. 

Obecnie jest konsultantem klinicznym w Klinice Neurochirurgii 10. Wojskowego Szpitala Klinicznego w Bydgoszczy oraz w Zakładzie Neuroonkologii i Radiochirurgii Centrum Onkologii w Bydgoszczy. Od maja 2023 roku został zatrudniony na stanowisku profesora na Wydziale Lekarskim Politechniki Bydgoskiej im. J.J. Śniadeckich. Od stycznia 2023 roku jest członkiem Rady Naukowej w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju.

Jest członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów. W latach 1998–2018 był członkiem Zarządu Stereotaksji i Neurochirurgii Czynnościowej. Wykorzystując własną nowatorską metodę przeprowadził wiele pionierskich operacji, stosowanych między innymi w leczeniu choroby Parkinsona, zespołu obsesyjno-kompulsyjnego, depresji, zaburzeń łaknienia z patologiczną otyłością, mózgowego porażenia dziecięcego oraz zaburzeń zachowań z agresją i autodestrukcją.

Jest promotorem piętnastu rozpraw doktorskich oraz kierownikiem specjalizacji pięciu neurochirurgów. Jest autorem 203 publikacji o IF ok. 120 pkt i indeksie Hirsha 10.   

Profesor Marek Harat jest laureatem wielu nagród zarówno państwowych, uczelnianych, jak i przyznawanych przez pacjentów. W 2000 roku został laureatem Dziennika Bydgoskiego na Bydgoszczanina roku oraz został odznaczony przez Ministra Obrony Narodowej Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”. W 2002 roku uzyskał tytuł: Feliks „Człowiek sukcesu” – nagrodę Gazety Wyborczej.  W 2003 roku otrzymał nagrodę Pro Gloria Medici, „Ku chwale lekarzy”, nadaną przez Izbę Lekarską w Toruniu. W 2009 roku Klinika Neurochirurgii, którą kierował profesor Marek Harat, uzyskała nagrodę zbiorową dla zespołu lekarzy – Medal Kazimierza Wielkiego za zasługi dla miasta Bydgoszczy od Rady Miasta Bydgoszczy. W tym samym roku profesor Harat został indywidualnie odznaczony Medalem Kazimierza Wielkiego przez Radę Miasta Bydgoszczy.  W 2010 roku został uhonorowany tytułem „Menadżer Najwyżej Jakości w 2010 roku w medycynie”, nadanym przez Centrum Badań i Monitorowania Jakości. W 2012 roku otrzymał Laur Andrzej Szwalbego od Prezydenta Bydgoszczy i został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W 2013 roku od Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego uzyskał nagrodę w dziedzinie „Ochrona Zdrowia”, a w 2017 roku – odznaczenie „Zasłużonemu”, nadane przez Bydgoskie Towarzystwo Lekarskie. W 2018 został uhonorowany tytułem „Promotor Polski”, nadanym przez kapitułę godła „Teraz Polska”. W tym roku został również odznaczony „Medalem 100-lecia odzyskania niepodległości” z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę, nadanym przez Prezesa Rady Ministrów. W 2019 roku został odznaczony „Srebrnym Krzyżem Zasługi” od Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. W 2020 roku uzyskał tytuł „Bydgoszczanina Stulecia” z okazji 100-lecia powrotu Bydgoszczy do macierzy. 
 

Prof. dr hab. inż. Joanna Barłowska urodziła się 26 listopada 1966 r. w Rzeszowie. W 1991 r. ukończyła studia na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Lublinie, uzyskując dyplom magistra inżyniera zootechniki. Pracę zawodową rozpoczęła w 1992 r. na stanowisku asystenta w Pracowni Oceny Surowców Pochodzenia Zwierzęcego Wydziału Zootechnicznego AR w Lublinie, z którą związała całą swoją karierę naukową (obecnie Katedra Oceny Jakości i Przetwórstwa Produktów Zwierzęcych UP w Lublinie). Stopień doktora nauk rolniczych w zakresie zootechniki, specjalność – ocena surowców zwierzęcych uzyskała w 1999 r., a stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie technologii żywności i żywienia, specjalność – technologia mleczarstwa w 2008 r. na Wydziale Technologii Żywności AR w Krakowie. W 2013 r. prezydent nadał jej tytuł profesora nauk rolniczych.

Istotnym kierunkiem działalności naukowej profesor Barłowskiej jest problematyka oceny wpływu różnych czynników kształtujących przydatność technologiczną i wartość odżywczą mleka krowiego, koziego i klaczy, w tym zawartość związków biologicznie czynnych. Jej badania dotyczą również możliwości kształtowania jakości produktów mlecznych (serów, jogurtów) pod względem ich wartości odżywczej, w tym wykorzystania mleka rodzimych ras krów do wytwarzania produktów regionalnych. Zajmowała się także zagadnieniami związanymi z polimorfizmem białek mleka oraz związkiem ich wariantów genetycznych z wydajnością krów i kóz, zdrowotnością ich wymion oraz parametrami fizykochemicznymi i wybranymi wskaźnikami przydatności technologicznej mleka. Jest autorem lub współautorem ponad 300 pozycji, w tym ponad 140 oryginalnych prac naukowych opublikowanych w czasopismach o zasięgu międzynarodowym i krajowym, z tego 57 to opracowania ujęte w bazie WoS. Jest współautorem 3 książek wydanych za granicą oraz 4 podręczników o zasięgu ogólnopolskim i 2 skryptów. Gros jej dorobku powstało w ramach realizacji 10 projektów badawczych finansowanych przez KBN, MNiSW, MRiRW, NCN, NCBR; kierowała projektem z NCN i zadaniem w projekcie w ramach II konkursu BIOSTRATEG (NCBR) oraz pozyskała fundusze z MNiSW na realizację inwestycji związanej z działalnością naukową. 

Opracowała łącznie 25 recenzji w postępowaniach awansowych, w tym 11 prac doktorskich, 5 wniosków w postępowaniach habilitacyjnych, 2 opinie wydawnicze prac habilitacyjnych, 6 na tytuł profesora i 1 na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Była promotorem w 3 zakończonych przewodach doktorskich oraz opiekunem ponad 90 prac dyplomowych (inżynierskich i magisterskich).

Pełniła lub pełni wiele funkcji na macierzystej uczelni, m.in. prodziekana Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt (2008-2016), dziekana Wydziału Nauk o Zwierzętach i Biogospodarki (2016-2021), kierownika Pracowni Instrumentalnej Analizy Żywności (2005-2017), przewodniczącej Wydziałowej Komisji ds. Jakości Kształcenia (2013-2016), wiceprezesa Lubelskiego Koła Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego (PTZ) (2007-2010), wiceprezesa Oddziału Lubelskiego Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności (PTTŻ) (2018-2021), przewodniczącej Rady Programowej dla kierunków Zootechnika (2010-2012) i Bezpieczeństwo żywności (2012-2016).

Powoływana jest także do różnych gremiów poza uczelnią, np. Zespołu doradczego do spraw programu pod nazwą „Rozwój czasopism naukowych” przy MNiSW (2022-2024), Rady Naukowej Instytutu Genetyki i Biotechnologii PAN w Jastrzębcu (2019-2022), Rady Naukowej Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego – PIB w Warszawie (2021-2024), Rady Doskonałości Naukowej (2024-), Komitetu Nauk Zootechnicznych i Akwakultury PAN (2024-), Komisji Rolnictwa i Weterynarii Oddziału PAN w Lublinie (2023-), Zarządu Głównego PTZ (2024-) i Profesorskiego Klubu Hodowców Bydła (2013-). 

Od wielu lat ściśle współpracuje z hodowcami bydła mlecznego i producentami mleka oraz mleczarniami w zakresie realizacji badań naukowych i dydaktyki. Jest członkiem Polskiego Związku Hodowców Bydła Białogrzbietego oraz Lubelskiego Związku Hodowców Bydła i Producentów Mleka.

W okresie swojej pracy na uczelni została wyróżniona 16 nagrodami JM Rektora, w tym 8-krotnie za osiągnięcia naukowe. Została również uhonorowana Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Srebrnym Krzyżem Zasługi, odznaką „Zasłużony dla rolnictwa”,  medalem Unii Lubelskiej i medalem okolicznościowym z okazji jubileuszu 20-lecia Hodowli Bydła Białogrzbietego.
 

Urodził się w 1948 r. W 1972 r. ukończył studia i podjął pracę naukową na Politechnice Krakowskiej. Stopień doktora w 1977 r., stopień doktora habilitowanego w 1989 r. „budowa i eksploatacja maszyn” na podstawie rozprawy „Prognozowanie stanu zużycia ostrzy narzędzi w procesie skrawania”. Tytuł profesora nauk technicznych w 1998 r.

Zajmuje się rozwiązaniami zagadnień automatyzacji procesów wytwarzania, systemów jakości, diagnostyki procesów.

Był rektorem Politechniki Krakowskiej, dyrektorem Instytutu Technologii Maszyn i Automatyzacji Produkcji na Wydziale Mechanicznym PK, a także przewodniczącym Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk.

Do najważniejszych osiągnięć naukowych prof. Gawlika należy: opracowanie technologii azotowania jonizacyjnego i optymalizację procesu nasiarczania elektrolitycznego, niskotemperaturowego narzędzi ze stali wysokostopowych; opracowanie oryginalnej metody nadzorowania stanu strefy obróbki (w tym nadzorowania stanu ostrzy narzędzi skrawających) z zastosowaniem metod sztucznej inteligencji; opracowanie technologii precyzyjnej obróbki materiałów ceramicznych, m.in. elementów kulistych endoprotez stawu biodrowego; opracowanie technologicznego systemu obróbki materiałów trudnoskrawalnych.

Profesor Józef Gawlik od wielu lat jest związany z Politechniką Bydgoską, promował pracowników naszej Politechniki, np. Katedry Inżynierii Produkcji profesora H. Latosia (wtedy: Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy), Katedry Tworzyw Polimerowych profesora M. Bielińskiego, Katedry Inżynierii OŹE profesora A. Tomporowskiego, postępowania habilitacyjne i wnioski o tytuł naukowy przed Radą Wydziału PK, Centralną Komisją i Radą Doskonałości Nauki RP. Nawiązał bliską współpracę z Wydziałem Inżynierii Mechanicznej i przyczynił się znacznie do rozwoju współpracy badawczej i technicznej Politechniki Bydgoskiej z Politechniką Krakowską. 

W ramach tej współpracy współtworzył konsorcja naukowe, projekty badawcze, np.: „Badania i rozwój recyklingu tworzyw polimerowych”, „Algorytmy genetyczne w sterowaniu rozdrabnianiem wielotarczowym, wielootworowym nośników energii”, „Wizualizacji ruchu ładunku w komorze młyna”. Pracownicy Katedry Inżynierii Produkcji, którą Profesor kieruje, aktywnie uczestniczyli w konferencjach i sympozjach organizowanych przez b. Instytut Technik Wytwarzania WIM PBŚ (przekształcony obecnie w trzy Katedry WIM PBŚ) w Bydgoszczy, np. w konferencji „Inżynierii Rozdrabniaczy i Rozdrabniania”, „Eko-€uro-Energia”, „Recykling w Budowie Maszyn”. Przedmiotem szerszej współpracy z profesorem jest wspólna problematyka badawcza dotycząca aktywnych metod monitorowania młynów specjalnych, elektrowni wiatrowych dużej mocy, ich modernizacji, optymalizacji i innowacji (projekty prof. PBŚ R. Kasnera, prof. A. Tomporowskiego z PBŚ). 

Wysoko cenimy współpracę z tak wybitnym uczonym i dydaktykiem, Człowiekiem o szerokich horyzontach, będącym niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych, o niezwykłej życzliwości.

Prof. dr hab. inż. Teofil Jesionowski, członek korespondent Polskiej Akademii Nauk, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich naukowców reprezentujących obszar nauk chemicznych i inżynieryjno-technicznych. Od ponad 30 lat związany jest z Politechniką Poznańską, której jest absolwentem, profesorem, a obecnie rektorem drugiej kadencji.

Urodził się 29 września 1970 roku w Grabowie. Studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej ukończył w 1995 roku. Stopień doktora uzyskał w 1999 roku, stopień doktora habilitowanego w 2008 roku, natomiast tytuł profesora nauk chemicznych, w dyscyplinie technologia chemiczna, otrzymał w 2013 roku. W 2019 roku został wybrany członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a od roku 2025 jest Prezesem Akademii Inżynierskiej w Polsce, co stanowi potwierdzenie jego znaczącej pozycji w środowisku naukowym.

Działalność badawcza profesora Jesionowskiego koncentruje się na zagadnieniach z pogranicza chemii, inżynierii chemicznej, inżynierii materiałowej, biotechnologii oraz ochrony środowiska. Jego prace dotyczą przede wszystkim projektowania i funkcjonalizacji zaawansowanych materiałów, w tym materiałów hybrydowych, biomateriałów, oraz (bio)kompozytów. Istotne miejsce w jego dorobku zajmują również badania nad procesami inspirowanymi naturą, wykorzystaniem adsorpcji, fotokatalizy i biokatalizy w usuwaniu zanieczyszczeń środowiskowych, a także rozwój materiałów o potencjalnych zastosowaniach w nowoczesnej medycynie i nanotechnologii.

O skali i znaczeniu prowadzonych badań świadczy dorobek obejmujący ponad 600 publikacji naukowych, 38 patentów, w tym także międzynarodowych, oraz 8 wdrożonych technologii. Według bazy Scopus jego prace były cytowane ponad 22,5 tysięcy razy, a indeks Hirscha wynosi 68, co plasuje go w gronie najczęściej cytowanych polskich naukowców w reprezentowanej dziedzinie.

Profesor Jesionowski aktywnie współpracuje z krajowymi i zagranicznymi ośrodkami naukowymi. Odbył liczne staże badawcze oraz wizyty naukowe w renomowanych jednostkach akademickich i badawczych, rozwijając międzynarodowe sieci współpracy oraz uczestnicząc w realizacji projektów o znaczeniu naukowym i aplikacyjnym.

Znaczącą część swojej działalności poświęca kształceniu młodych kadr naukowych. Wypromował ponad 130 inżynierów, 120 magistrów oraz był promotorem 27 zakończonych przewodów doktorskich. Wielu jego wychowanków kontynuuje działalność naukową, rozwijając własne zespoły badawcze i realizując projekty badawcze w Polsce i za granicą. Znaczna część osób zaangażowanych jest także w pracę w przemyśle na różnych szczeblach.

Profesor Teofil Jesionowski odgrywa również ważną rolę w organizacji życia naukowego. Pełni funkcję rektora Politechniki Poznańskiej, jest przewodniczącym Kolegium Rektorów Miasta Poznania, członkiem Prezydium KRASP oraz przewodniczącym Komisji ds. Nauki tej organizacji. W 2025 roku został prezesem Akademii Inżynierskiej w Polsce. Uczestniczy także w pracach krajowych i międzynarodowych zespołów eksperckich związanych z oceną projektów badawczych oraz rozwojem polityki naukowej.

Za działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną został uhonorowany licznymi wyróżnieniami, w tym Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 100-lecia Odzyskanej Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a także Medalem im. Jędrzeja Śniadeckiego oraz Medalem im. Ignacego Mościckiego – oba przyznane przez Polskie Towarzystwo Chemiczne, Nagrodą Naukową Miasta Poznania, Nagrodą Naukową Samorządu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego, Nagrodą Ministra Nauki za znaczące osiągnięcia naukowe, Medalem Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas przyznanym przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz wieloma innymi zaszczytami i wyróżnieniami, co potwierdza jego niezwykłe oddanie na rzecz rozwoju nauki.

Dorobek naukowy, aktywność organizacyjna oraz zaangażowanie w rozwój kolejnych pokoleń badaczy czynią profesora Teofila Jesionowskiego jedną z kluczowych postaci współczesnej nauki i szkolnictwa wyższego.